Marc-Alexis Côté, voormalig Vice-President en Uitvoerend Producent van de Assassin’s Creed franchise bij Ubisoft, heeft op 16 januari 2026 een klacht ingediend in Quebec tegen de uitgever. Hij eist ongeveer 1,3 miljoen CAD, een bedrag dat onder andere twee jaar salaris en 75.000 CAD aan morele schade omvat.
In het hart van het dossier ligt een zwaarwegend motief in het arbeidsrecht: de verkapte ontslag. Volgens de gerapporteerde elementen meent de voormalige leidinggevende dat hij voor een verliesgevende keuze werd gesteld, tussen een degradatie en een ontslag. Aan de andere kant zou Ubisoft zijn vertrek als een vrijwillig ontslag hebben behandeld, wat ertoe leidde dat hij elke ontslagvergoeding weigerde.
Voor het publiek resoneert de zaak ongetwijfeld. Côté is geen onbeduidende naam: hij heeft meer dan 20 jaar bij Ubisoft gewerkt en was betrokken bij Assassin’s Creed van Brotherhood (2010) tot Assassin’s Creed Shadows (2024). En wanneer een zo centraal profiel de manier betwist waarop hij uit de machine is “verwijderd”, wordt al snel duidelijk dat de inzet verder gaat dan alleen een cheque.
Een klacht en een meningsverschil over de aard van het vertrek
De aangekondigde financiële eis draait om 1,3 miljoen CAD (bijna 930.000 USD volgens de vermelde wisselkoersen in de beschikbare informatie). Het omvat twee jaar salaris en een aparte lijn van morele schade vastgesteld op 75.000 CAD, wat wijst op een persoonlijker aspect in de vermeende schade, voorbij de loutere boekhoudkundige berekening.
Het belangrijkste twistpunt is duidelijk: Côté beweert dat het gaat om een verkapte ontslag, een concept dat verwijst naar een situatie waarin de werkgever de arbeidsvoorwaarden zodanig verandert dat de werknemer praktisch gedwongen wordt te vertrekken. Ubisoft daarentegen zou de tegenovergestelde lezing hebben gehandhaafd, door te stellen dat het een ontslag betrof, en zou daarom geen ontslagvergoedingen hebben uitgekeerd.
Een historische kader
In dit dossier is de chronologie bijna net zo belangrijk als de bedragen. Marc-Alexis Côté werd in maart 2022 benoemd tot Vice-President en Uitvoerend Producent van de Assassin’s Creed franchise. Op dit niveau spreken we van een functie die van nature een globale visie, een transversale verantwoordelijkheid en een directe invloed op de richting van het merk inhoudt.
Het feit dat hij gedurende een periode van 2010 tot 2024 aan de saga was verbonden, geeft ook een idee van het interne en symbolische kapitaal rond zijn rol. In de industrie zijn deze lange trajecten zeldzaam en vaak synoniem met een zeer intieme relatie met de franchise, wat elke herconfiguratie van het werkterrein des te gevoeliger maakt.
Vantage Studios, herstructurering en verschuiving van het zwaartepunt
Het vertrek van Côté past in een bredere context van herstructurering. Ubisoft kondigde in maart 2025 de oprichting aan van Vantage Studios, waarvan de operaties op 1 oktober 2025 zijn gestart. Deze dochteronderneming wordt gepresenteerd als gedeeltelijk gefinancierd door Tencent en bedoeld om strategische franchises zoals Assassin’s Creed, Far Cry en Rainbow Six te beheren.
De leiding van Vantage Studios is toevertrouwd aan twee co-CEO’s, Christophe Derennes en Charlie Guillemot. Ubisoft heeft ook een organisatorisch doel genoemd: minder gecentraliseerde controle en meer autonomie voor de ontwikkelingsteams. In dit nieuwe organigram geven de informatie aan dat Côté, die eerder rechtstreeks aan Yves Guillemot rapporteerde, zijn invloed zou hebben zien afnemen.
Opties gezien als degradaties
Volgens de elementen die aan de klacht zijn toegeschreven, zou tijdens een managementvergadering in de zomer van 2025 de zoektocht naar een Head of Franchise zijn besproken, belast met het toezicht op Assassin’s Creed, Far Cry en Rainbow Six binnen Vantage Studios, een rol die de meeste verantwoordelijkheden zou hebben overgenomen die tot dan toe door Côté werden gedragen. Met andere woorden, een nieuwe beslissingslaag boven hem.
Als alternatief zou hem een functie als Head of Production zijn aangeboden, met een ondergeschikte relatie aan de Head of Franchise. De klacht spreekt van een verlies van prestige en van bepaalde toegang, met name de uitwisselingen met partners zoals Netflix. Een ander voorstel, in september 2025, zou betrekking hebben gehad op een leiderschapsrol binnen een “Creative House” belast met secundaire series van Ubisoft, een optie die Côté ook als een degradatie zou hebben gezien.
Ubisoft heeft in zijn verklaringen van oktober 2025 daarentegen aangegeven dat hem verschillende leiderschapsposities zouden zijn aangeboden, ook bij Vantage Studios, en dat hij ervoor zou hebben gekozen om te weigeren en vervolgens te vertrekken. Côté heeft daarentegen in dezelfde periode verklaard dat hij niet had gekozen om te vertrekken, eraan toevoegend dat de leiding van de franchise aan iemand anders was overgedragen en dat de aangeboden functies noch dezelfde reikwijdte noch dezelfde continuïteit hadden.
De laatste dagen: angst, ultimatum en vertrek bevestigd midden oktober 2025
In het verhaal van de klacht valt een sequentie op. Côté zou eind september en begin oktober 2025 twee weken bedenktijd hebben genomen, in een context van angst. Het idee is duidelijk: wanneer een carrière die op een franchise is gebouwd plotseling wordt herlabeld, kan het woord “keuze” erg theoretisch klinken.
Er wordt ook aangegeven dat Ubisoft een definitieve beslissing zou hebben geëist, een beslissing die Côté zou hebben geweigerd door het aanbod als een onaanvaardbare degradatie te beschouwen. Op 13 oktober 2025 zou Ubisoft hem hebben gevraagd niet op het werk te verschijnen, voordat er op 14 oktober een officiële aankondiging over zijn vertrek werd gedaan. Côté verklaarde vervolgens publiekelijk dat hij niet had gekozen om het bedrijf te verlaten, terwijl hij beweerde dat zijn passie voor Assassin’s Creed intact bleef.
De niet-concurrentiebeding, een punt dat de toekomst kan beïnvloeden
Onder de eisen die met het geschil verband houden, is er ook de wens om een niet-concurrentiebeding op te heffen, dat zijn werkvooruitzichten zou beperken. In een sector waar bruggen bestaan tussen studio’s, uitgevers en transversale projecten, kan dit soort clausule een echte belemmering worden, vooral voor een geïdentificeerde en zeer gespecialiseerde leidinggevende.
Dit detail werpt ook licht op de achtergrond: naast het conflict over de kwalificatie van het vertrek, is er de kwestie van de mogelijkheid om te herstellen. Wanneer men jarenlang een prominente rol heeft vervuld, wordt het daarna vaak nauwlettend gevolgd, en niet alleen door recruiters; de contractuele beperkingen wegen dan even zwaar als het publieke imago.
