De film Nuremberg, geregisseerd en geschreven door James Vanderbilt, komt op 28 januari 2026 uit in de bioscopen in Frankrijk en België, na een officiële presentatie op het Internationaal Filmfestival van Toronto 2025. Geproduceerd in 2025, is dit historisch drama met een vleugje thriller een stevige 148 minuten lang, genoeg om een spanning op te bouwen die de tijd krijgt om te groeien, zich te vestigen en niet los te laten.
Het uitgangspunt is duidelijk, gedateerd, beladen met geschiedenis: 1945, net na de val van het naziregime. Het verhaal volgt Douglas Kelley, een Amerikaanse psychiater en inlichtingenofficier, die belast is met het beoordelen van de mentale geschiktheid van nazi-gevangenen voordat ze berecht worden tijdens het proces van Neurenberg, beschouwd als het eerste grote moderne internationale proces.
Voor een geekmedium is dit typisch het soort film dat herinnert dat een verhaal boeiend kan zijn zonder lasers of superkrachten. Hier speelt de confrontatie zich af in woorden, blikken, strategieën, en in die kleine niet erg comfortabele rilling die je voelt wanneer intelligentie een wapen wordt.
Een release afgestemd op een moment van herinnering
In Frankrijk wordt Nuremberg aangekondigd op 28 januari 2026. De film profiteert ook van voorpremières op 27 januari 2026, een datum die samenvalt met de Wereldherdenkingsdag voor de slachtoffers van de Holocaust. Deze kalenderkeuze geeft een bijzondere context aan de ontdekking van de film, met een bewust herdenkingsaspect.
Voor de Verenigde Staten is de releasedatum aangegeven als nog te bevestigen. Wat betreft distributie, de speelfilm is gepland in VOST en VF in de bioscoop, en wordt ook aangekondigd als beschikbaar op VOD voor download afhankelijk van de platforms. Het soort praktisch detail dat telt wanneer je de film snel wilt zien, of later opnieuw wilt bekijken met de meest intense scènes in gedachten.
Een synopsis gericht op een psychologisch duel
Het hart van de film ligt in de missie van Douglas Kelley: het beoordelen van de mentale gezondheid van de nazi-beklaagden om te bepalen of ze geschikt zijn om berecht te worden. Op papier zitten we bijna in een procedurele mechaniek. In de praktijk neemt het verhaal de vorm aan van een psychologisch duel, geconcentreerd op de confrontatie tussen Kelley en Hermann Göring, gepresenteerd als de rechterhand van Adolf Hitler en als een manipulator.
Deze confrontatie is het soort situatie waarin elke zin een valstrik kan zijn, elke stilte een poging tot dominantie. We bevinden ons in een grijs, gespannen gebied, waar het niet alleen gaat om het begrijpen van een man, maar om te meten hoe macht en manipulatie zelfs achter tralies overleven.
Het proces: een keerpunt naar de geschiedenis
Nuremberg blijft niet alleen bij de confrontatie in besloten kring. De film integreert ook het perspectief van rechter Robert H. Jackson, die is gemobiliseerd om het internationale proces te coördineren. Deze dimensie plaatst de dialogen en beoordelingen in een bredere mechaniek: die van een internationale rechtspraak die zich live ontwikkelt, met zijn regels, symbolen en politieke lading.
Het laatste derde deel behandelt de gerechtelijke procedures en bevat de vertoning van echte archieven van de Holocaust. Deze keuze verankert het verhaal in een realiteit die geen ontsnapping biedt, en transformeert de dramatische spanning in een directe herinnering aan wat er op het spel staat. Het verwachte effect is niet het spectaculaire, maar een onverbloemde ernst die de kijker op zijn plaats zet.
Rami Malek, Russell Crowe, Michael Shannon: een cast gemaakt voor spanning
De film leunt op een bijzonder aantrekkelijke centrale driehoek. Rami Malek speelt Douglas Kelley, de psychiater in het midden van het verhaal. Russell Crowe geeft gestalte aan Hermann Göring. En Michael Shannon speelt rechter Robert H. Jackson, een sleutelfiguur in het proces.
Rondom hen biedt de cast herkenbare rollen: Leo Woodall (sergeant Howie Triest), John Slattery (Burton C. Andrus), Richard E. Grant (David Maxwell Fyfe), Colin Hanks (Gustave Gilbert), Mark O’Brien (John Amen), Andreas Pietschmann (Rudolf Hess), Lotte Verbeek (Emmy Göring), Steven Pacey (George C. Marshall) en Peter Jordan (Karl Dönitz). Een ensemble dat een bevolkte film belooft, maar georganiseerd rond een duidelijke as: de confrontatie tussen individu, systeem en verantwoordelijkheid.
Een literaire adaptatie en een productie tussen de Verenigde Staten en Hongarije
Nuremberg is de bewerking van het boek The Nazi and the Psychiatrist (2013) van Jack El-Hai, in het Frans gepubliceerd onder de titel Le Nazi et le Psychiatre bij Les Arènes. Deze verankering geeft de film een narratieve basis die gericht is op een echt geval en een gedocumenteerde benadering van het personage Kelley.
De productie brengt verschillende bedrijven samen, waaronder Walden Media, WME Independent, Széchenyi Funds, Bluestone Entertainment, New Republic Pictures en Project X Entertainment. De opnames vonden plaats in Boedapest, Hongarije, begonnen in 2024 en werden afgerond in mei 2024. De artistieke leiding is in handen van Tibor Lázár, en de muziek is gecomponeerd door Brian Tyler, een naam die telt als het gaat om het ondersteunen van een continue spanning gedurende 2 uur en 28 minuten.
Festivals, distributieambitie en classificatie
De film werd gepresenteerd op het Internationaal Filmfestival van Toronto 2025 en is aangekondigd in competitie op het San Sebastián Filmfestival. Tijdens zijn festivalpresentaties werd de productie geprezen om zijn historische nauwkeurigheid, een beslissend punt zodra men een onderwerp aanraakt dat zo gevoelig en structurerend is.
Wat betreft distributie, Sony Pictures Classics verzorgt het in de Verenigde Staten, terwijl in Frankrijk Nour Films deze release beschrijft als de meest ambitieuze in zijn geschiedenis. De film is geclassificeerd als PG-13 in de Verenigde Staten en verboden voor jongeren onder de 12 jaar in België en Frankrijk, een nuttige richtlijn voor een speelfilm die processen, archieven en psychologische confrontatie combineert.
Met Nuremberg pakt James Vanderbilt een fundamenteel moment aan, zowel politiek, juridisch als menselijk. De film lijkt te kiezen voor precisie en opbouw van spanning in plaats van nadruk, met een cast die de confrontatie tastbaar weet te maken zonder overbodige gebaren.
Naarmate de Franse release nadert, speelt de interesse zich ook af op een zeer eigentijds punt: herzien hoe een gemeenschappelijke rechtspraak wordt geschreven wanneer de wereld nog in puin ligt, en constateren dat sommige mechanismen van macht en verhaal standhouden, zelfs wanneer al het andere instort.
