Eind december 2025 onthulde A24 de eerste trailer van Undertone, een horrorfilm geregisseerd door Ian Tuason, die onlangs is gekozen om de volgende Paranormal Activity te regisseren. De belofte die naar voren wordt gebracht is duidelijk: hier wordt angst eerst gecreëerd met wat men hoort, lang voordat men denkt te zien.
Deze speelfilm trekt de aandacht om een simpele en bijna contra-intuïtieve reden in het tijdperk van alles-visueel: het geluid is hier de belangrijkste drijfveer. De mediacoverage benadrukt bovendien dit idee van “sounds of terror”, alsof de soundtrack een donkere gang wordt waarin men op de tast vooruitgaat, met een koptelefoon op de oren.
Tegelijkertijd circuleert de naam van Tuason in de industrie sinds medio december 2025, met de aankondiging van zijn selectie, in “final negotiations”, om de 8e film van de Paranormal Activity franchise te regisseren, aan de productiekant ondersteund door James Wan, Jason Blum en Oren Peli, met Paramount Pictures, Blumhouse en Atomic Monster in de mix. Een opeenvolging die Undertone een bijzonder reliëf geeft: het is niet zomaar een release meer, het is ook een visitekaartje.
Undertone, een verhaal van podcasts en opnames die de werkelijkheid opslokken
Het uitgangspunt van Undertone ligt in een intieme, bijna alledaagse situatie die door horror wordt vervormd. De film volgt Evy, presentatrice van een “all-things-creepy” podcast, die bij haar stervende moeder intrekt om voor haar te zorgen. Het decor is dus geen ouderwets gotisch landhuis, maar een fragiel dagelijks leven, al beladen met een onderhuidse spanning.
De omslag komt wanneer Evy 10 audio-opnames ontvangt van een jong zwanger stel dat wordt geconfronteerd met bovennatuurlijke geluiden. Dit apparaat, eenvoudig op papier, installeert een zeer eigentijdse mechaniek: in plaats van “zien om te geloven”, luistert men en probeert men het echte van de ruis te scheiden. En als men al vertraagd leeft, naast een aangekondigd einde, kan elk geluid een splinter worden.
Naarmate de bestanden vorderen, begrijpt Evy dat het verhaal van de vrouw in de opnames de spiegel van haar eigen leven is. Hoe verder ze gaat, hoe meer deze luisterervaringen haar mentale gezondheid aantasten, tot ze haar naar een onontkoombaar lot drijven. De angst komt niet alleen van “wat er gebeurt”, maar van het gevoel de controle over het kader te verliezen, noch psychologisch, noch narratief, noch sonoor.
Een “found audio” film, wanneer horror via de soundtrack komt
Ian Tuason beschrijft Undertone als een “found audio” film in plaats van een “found footage”. Het verschil is allesbehalve cosmetisch. Waar found footage vertrouwt op het vastleggen van verondersteld ruwe beelden, hier ligt het hart van het apparaat in de opname, het luisteren en alles wat geluid kan suggereren zonder ooit te tonen.
Deze keuze heeft een directe consequentie: het sound design wordt gepresenteerd als een zo centraal element dat het het concept van de film zelf structureert. We bevinden ons niet langer in een eenvoudige muzikale begeleiding of geluidseffecten om op het juiste moment te laten schrikken, maar in een schrijfwijze waarin de soundtrack fungeert als verteller, val en soms bedreiging. Het is een benadering die een vorm van intiemere angst kan oproepen, omdat het zich richt op onze meest primitieve waakzaamheid.
De trailer die door A24 is uitgebracht, past precies in deze belofte: geluiden, geluiden, fragmenten van opnames en het idee dat de horror zich verbergt in auditieve details die men aarzelt te interpreteren. De ervaring die wordt verkocht is niet die van een monster in het volle licht, maar die van een twijfel die zich nestelt en dan vastklampt.
Nina Kiri in het middelpunt: een enkele sprekende rol, maximale druk
De film leunt op Nina Kiri (onder andere bekend van The Handmaid’s Tale) om Evy te vertolken. En Tuason drijft het idee tot het uiterste: Evy is de enige sprekende rol op het scherm in de hele film. Het is geen gimmick, het is een regieconstraint die elke ademhaling, elke microstilte, elke aarzeling in dramatisch materiaal verandert.
In een dergelijk kader wordt de prestatie een projectieoppervlak. Wanneer Evy luistert, luisteren we met haar mee. Wanneer ze twijfelt, dwingt de film ons in die grijze, oncomfortabele zone te blijven, waar we ons niet kunnen verschuilen in de reacties van een groep of in de rationaliteit van een secundair personage. Deze eenzaamheid op het scherm versterkt mechanisch de kracht van de bovennatuurlijke audio-opnames die haar bestoken.
Dit apparaat geeft ook een zeer concrete betekenis aan het idee van “sonische angsten”: als alles via een enkele belichaamde aanwezigheid gaat, is de soundtrack niet langer een decor, het is de tegenstander. En de film kan zich veroorloven minimalistisch in beeld te zijn terwijl hij toch rijk aan sensaties blijft.
Fantasia, Sundance, en het sneeuwbaleffect rond de film
Undertone ging in première op het 29e Fantasia International Film Festival in de zomer van 2025. In het genre-circuit speelt Fantasia vaak de rol van klankbord: wanneer een film daar opvalt, kan hij snel van categorie veranderen, van veelbelovend project naar de ontdekking waar iedereen over wil praten.
Het duidelijkste signaal, feitelijk, blijft zijn publieksprijs voor beste Canadese speelfilm op Fantasia. Het is geen kritische lezing, het is een directe indicator van instemming. En in het geval van een op geluid gebaseerde horror, suggereert dit soort erkenning een ervaring die “werkt” in de bioscoop, in contact met een publiek dat juist op zoek is naar sterke sensaties.
Het parcours stopt daar niet: Undertone is aangekondigd als geprogrammeerd op het Sundance Film Festival, met een vertoning gepland begin 2026, aangezien de vermelding als een “next month” in publicaties van december 2025 verschijnt. Een logische stap voor een eerste speelfilm die al een mediafrisson heeft weten te creëren en industriële discussies heeft uitgelokt.
Waarom deze film al weegt in het gesprek rond de reboot van Paranormal Activity
De thematische verbinding tussen Undertone en Paranormal Activity springt in het oog zonder dat er een officiële narratieve link tussen de twee werken is. Aan de ene kant populariseerde found footage het idee van een “huiselijke” paranormale activiteit vastgelegd door een opnameapparaat. Aan de andere kant biedt Tuason een tegenhanger: de found audio, waar angst wordt opgebouwd in luisteren en suggestie.
Deze vergelijking wordt des te meer besproken omdat Tuason in medio december 2025 werd aangekondigd als de beoogde regisseur van de volgende Paranormal Activity, met de vermelding van finale onderhandelingen. Op dit punt is de logica die van een profiel: een regisseur en scenarioschrijver gevestigd in Toronto, die bekendheid verwierf met horror-kortfilms in virtual reality met miljoenen views en een selectie op SXSW, en die hier zijn eerste speelfilm tekent.
Er is ook een zeer concreet element van industrieel thermometen: na Fantasia ontketende de film een biedoorlog tussen zes kopers. A24 won met een overeenkomst aangekondigd in “mid-seven figures”. In een sector waar aandacht duur wordt betaald, is het een teken van vertrouwen, en een manier om te zeggen dat de ervaring die Undertone biedt niet wordt gezien als een eenvoudige stijloefening.
- Een duidelijk concept: horror via 10 audio-opnames.
- Een sterke beperking: een enkele sprekende rol op het scherm.
- Een festivalimpuls: première op Fantasia, daarna aangekondigd op Sundance.
- Een zakelijk signaal: biedingen van zes, multi-miljoen deal voor A24.
- Een perfecte timing met de opkomst van de reboot van Paranormal Activity.
A24 bereidt nu de aanstaande release van Undertone voor na de release van deze eerste trailer, zonder dat er een specifieke datum is aangekondigd in de beschikbare informatie. Het is precies het soort vaagheid dat de spanning in stand houdt: we weten dat de film eraan komt, we weten waarop hij wil inspelen, maar we hebben nog niet het exacte moment waarop hij zich in onze oortjes zal nestelen.
Als de recente traject van Ian Tuason iets vertelt, is het dat een deel van de hedendaagse horror minder probeert altijd meer te doen met beeld dan te werken aan perceptie, detail, suggestie. Undertone lijkt in deze lijn te passen, met een eenvoudig en vrij wreed idee: soms is een verkeerd geplaatst geluid genoeg om de rest te laten barsten.
